Over een uitzicht dat ik me nauwelijks herinner en mijn rekenmachine
Het vakantieverblijf had een prachtig uitzicht.
Denk ik.
Er was vast een zwembad. Een comfortabel bed. Mooie stoelen op het terras. Op de foto's zag het er in ieder geval allemaal geweldig uit.
Toch merk ik nu, een paar weken later, dat ik me daar verrassend weinig van herinner.
Wat wel is blijven hangen, zijn de mensen.
De eigenaar die me na twee dagen begroette alsof ik er al jaren kwam. De ober die zonder te vragen bij het ontbijt en lunch een descafinado con leche en 's avonds een tinto de verano neerzette. De buurman die precies wist welk strandje je moest hebben als je niet tussen de paarse opblaasflamingo's en gele Speedo's wilde liggen.
Dat zijn blijkbaar de dingen die een vakantie bijzonder maken.
En terwijl ik daarover nadacht, realiseerde ik me dat het in mijn werk eigenlijk niet veel anders is.
Natuurlijk moet een financieel advies inhoudelijk kloppen. Net zoals een vakantieverblijf schoon moet zijn en een goed bed moet hebben. Dat zijn geen extra's, dat mag je gewoon verwachten.
Maar uiteindelijk gaat het om iets anders.
Een hypotheek sluit je niet af omdat iemand een mooi kantoor heeft. Of een gelikte website. Je doet zaken met iemand bij wie je het gevoel hebt dat je je verhaal kunt vertellen. Iemand die luistert voordat hij rekent. En die soms ook zegt: "Laten we dit juist níét doen."
Vertrouwen laat zich niet berekenen. Dat is misschien wel het enige in mijn vak waar geen Excel-formule voor bestaat.
Misschien is dat ook wel de reden dat mensen jaren later zelden nog weten welke rente ze precies hebben afgesproken. Maar vaak nog wél weten wie hen destijds heeft geholpen. Of beter gezegd: hoe die persoon hen liet voelen.
En mocht iemand over tien jaar zeggen: "Wat had jij toch een mooie rekenmachine", dan weet ik dat ik ergens onderweg iets gemist heb, al heb ik mijn trouwe Atari rekenmachine uit 1994 nog zo lief.
