Over een vers pak sneeuw en stomme bankregels
Het had iets idyllisch.
Na jaren weer eens een goed pak verse sneeuw, lage temperatuur, stilte en een zonnetje dat laag door de bomen over de witte jas van het landschap scheen.
Een witte wereld waarin alles even mooier lijkt dan normaal. Ik liep langs de Dommel in de buurt van mijn huis, genoot van het moment… en hop. Met volle overtuiging stond in iets zachts dat daar niet thuishoorde.
Hondenpoep, half zacht, half bevroren.
Onzichtbaar onder een maagdelijk wit laagje.
En terwijl ik mijn schoen stond schoon te schrapen, inwendig woorden denkend die absoluut niet bij de omgeving pasten, moest ik ineens denken aan een klant van mij. Want sommige dingen zien er aan de buitenkant prachtig uit, maar blijken in de praktijk toch een stuk minder fris.
Deze klant erfde een woning. Mooie kans, zou je zeggen. Hij wilde die woning zelf gaan bewonen en zijn huidige huis verkopen. Zijn bestaande hypotheek had een lage rente – eentje uit de tijd dat geld nog bijna gratis was. Logisch dus dat hij die rente wilde meenemen naar de nieuwe situatie.
Alle ingrediënten voor een soepele verhuizing leken aanwezig.
Behalve dan… de bank.
Want volgens de bank was dit géén verhuizing.
Hij had de nieuwe woning immers al. Door de erfenis. En wie al eigenaar is, verhuist niet – die sluit over. Althans, zo redeneert het systeem.
Gevolg: geen verhuisregeling, geen meeneemrente, geen medewerking.
De lage rente bleef netjes achter bij een woning die verkocht zou worden.
Op papier klopt het allemaal.
Net zoals die sneeuw er op papier prachtig uitzag.
Maar in de praktijk voelt het wrang. De intentie is helder: een nieuwe woning betrekken, oude woning verkopen, zelfde klant, zelfde bank, zelfde financiële discipline. Toch wordt er geen ruimte gezien omdat de situatie nét afwijkt van het standaardhokje.
En dat is precies waar het schuurt.
Niet alles wat logisch voelt, past in een beleidsregel. En niet alles wat er netjes uitziet, is dat ook als je er middenin staat.
Moraal van het verhaal?
Kijk niet alleen naar wat mooi lijkt aan de oppervlakte. Vraag door, denk vooruit en laat je goed adviseren – zeker bij erfenissen, hypotheken en constructies die nét anders zijn dan gemiddeld.
En als het sneeuwt: kijk waar je loopt.
Dat scheelt een hoop schoonmaakwerk.
