Over olijfolie en de kracht van de adviseur
De combinatie van het mooie weer en de onverbiddelijke agenda van de reinigingsdienst zorgde ervoor dat ik me afgelopen week weer eens met mijn tuin heb beziggehouden. De groene bak komt maandag en er stond nog het nodige snoeiwerk op het programma voordat de sapstroom van mijn tuinflora echt op gang komt.
Staand in mijn tuin, met mijn Lidl-tuinklompen in het zand, zoekend naar een pijnloze route tussen de takken van de vuurdoorn door, voelde ik het al. De takken van de haagconifeer door mijn haar. De bladeren met hars trokken aan mijn grijze hoofdbedekking. Dat wordt vervelend.
Na een uurtje snoeien en harken, wat mest strooien en de kliko tot de rand vullen, was het tijd om te gaan koken. Maar eerst douchen. En vooral: kijken hoe ik die plakkerige zooi uit mijn haar kreeg.
Het internet wist raad. Olijfolie inmasseren en daarna goed uitwassen. Simpel. En het werkte verbluffend goed.
De kracht van iets ogenschijnlijk eenvoudigs
Toen ik de olijfolie van de badkamer terug naar de keuken bracht en de pan op het vuur zette, viel het me op hoe breed inzetbaar zo’n bescheiden ingrediënt eigenlijk is.
Dat bracht me terug naar een adviesgesprek van diezelfde week. Een jongeman zat bij mij aan tafel, samen met zijn vader. De vader hielp zijn zoon met kennis én een financieel zetje bij de aankoop van een woning.
Ik legde uit waar mijn dienstverlening uit bestaat. Een belangrijk onderdeel daarvan is het adviseren welke geldverstrekker het beste past bij de situatie van mijn klant.
Op tafel lag een renteoverzicht. De vader wees direct naar de laagste rente:
“Die moet je dus hebben.”
De werkelijkheid achter de rente
Ik legde uit dat er meer meespeelt dan alleen rente. Hij keek me aan en vroeg waar hij dan aan moest denken.
Ik liet hem een stapel A4’tjes zien. Acht pagina’s met voorwaarden waarop geldverstrekkers onderling te vergelijken zijn.
We kwamen te spreken over verschillen tussen aanbieders en hoe beleid door de jaren heen verandert. Een recente ontwikkeling heb ik eerder al besproken: het verder beperken van aflossingsvrije hypotheken door onder andere Rabobank, ABN AMRO, Florius, ASN en Obvion.
Deze partijen kondigden aan het aandeel aflossingsvrije hypotheken te beperken, vaak tot maximaal 30% van de woningwaarde en een maximaal bedrag van € 150.000,=.
Dat voelt als een keuze. Maar in werkelijkheid is het vooral een reactie.
Waarom banken bewegen
Banken vallen onder direct toezicht van de Europese Centrale Bank, samen met De Nederlandsche Bank. Zij kijken kritisch naar aflossingsvrije hypotheken op de balans.
Geen aflossing betekent meer onzekerheid richting de einddatum. En dus meer risico.
Meer risico betekent: meer kapitaal als zekerheid aanhouden.
En dat maakt aflossingsvrij voor banken simpelweg duurder.
Regiepartijen spelen een ander spel
Aan de andere kant van de markt staan de regiepartijen, zoals MUNT, bijBouwe, Syntrus Achmea en IQWoon.
Geen banken, geen eigen distributie, maar een model dat draait op het financieren en doorplaatsen van hypotheken naar beleggers.
Daar zit het verschil.
Waar een bank de hypotheek op de eigen balans houdt, wordt deze bij regiepartijen vaak gesecuritiseerd (gebundeld en in één pakket verhandeld) of ondergebracht bij institutionele beleggers. Het risico ligt dus ergens anders in de financieringsketen.
En daarmee ook de druk.
Geen directe ECB-kapitaaleis op de eigen balans betekent meer ruimte om anders naar aflossingsvrij te kijken. Niet per se soepeler, maar wel vanuit een ander vertrekpunt.
De Telegraaf schreef hier op 21 maart een helder stuk over: er ontstaat een duidelijk verschil in hoe aanbieders omgaan met aflossingsvrije hypotheken. Wie in de toekomst bij een regiepartij financiert, kan daardoor mogelijk meer ruimte ervaren.
Het gaat niet om willen, maar om moeten
Het is verleidelijk om te denken dat banken “strenger” zijn geworden. Maar dat is te kort door de bocht.
Ze bewegen mee met hun toezichtskader.
Regiepartijen doen dat ook, maar binnen een ander model. Met andere prikkels en andere verantwoordelijkheden in de keten.
De hypotheek lijkt hetzelfde. De werkelijkheid erachter is dat niet.
Tot slot
De discussie over aflossingsvrije hypotheken gaat vaak over risico’s, normen en percentages. Maar uiteindelijk gaat het om iets anders: begrijpen hoe de markt werkt.
Wie alleen naar rente of voorwaarden kijkt, mist een belangrijk deel van het verhaal.
En zoals zo vaak in de praktijk geldt:
niet elke “nee” komt van de bank of adviseur… soms komt ’ie gewoon uit Frankfurt 😉
